To Feel Safe! - Blog To Feel Safe! #covid-19To Feel Safe! - Blog To Feel Safe! #covid-19https://www.sayf.com.pl/blogs/tag/covid-19Tue, 22 Oct 2024 08:03:49 +0200http://zoho.com/sites/<![CDATA[Tarcza 3.0 - zmiany w Prawie Telekomunikacyjnym ...od grudnia]]>https://www.sayf.com.pl/blogs/post/tarcza-30-zmiany-w-Prawie-Telekomunikacyjnym-od-grudniaDzisiaj chciałbym zwrócić uwagę na nowelizację Prawa Telekomunikacyjnego (PT) zawartą w art. 14 Ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ust ]]>
Dzisiaj chciałbym zwrócić uwagę na nowelizację Prawa Telekomunikacyjnego (PT) zawartą w art. 14 Ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. 2020 poz. 875), zmiany obowiązywać będą od 21 grudnia 2020 r.



Forma dokumentowa dla abonenta

Coraz częściej przy zawieraniu umów z nowymi abonentami lub przedłużeniu umowy z aktualnym abonentem jest stosowana określona w kodeksie cywilnym dokumentowa forma umowy, która jest zgodna z art. 56 ust. 2 PT. Do tej pory PT precyzowało tylko możliwość zawierania w tej formie umowy na świadczenie usług pomijając formę wypowiedzenia czy też unieważnienia umowy i co do zasady rygor pisemnych oświadczeń był wymagany przez wszystkich przedsiębiorców.

Nowelizacja PT nakłada na przedsiębiorców stosujących tę formę zawierania umowy obowiązek umożliwienia abonentom stosowania formy dokumentowej również w przypadku unieważnienia lub rozwiązania zawartej umowy.

W przypadku skorzystania przez abonenta z dokumentowej formy wypowiedzenia umowy obowiązkiem przedsiębiorcy będzie w ciągu dnia roboczego potwierdzenie otrzymania takiego oświadczenia, dopuszczalne formy to SMS lub rozmowa telefoniczna. 

Dodatkowo w ciągu 14 dni przedsiębiorca ma obowiązek potwierdzenia przyjęcia oświadczenia na trwałym nośniku (pismo tradycyjne, być może wiadomość na adres mailowy wpisany do umowy itp.), wskazując nazwę usługi będącej przedmiotem wypowiedzenia, dzień otrzymania wypowiedzenia i dzień rozwiązania umowy.

Są to nowe wymagania, na wdrożenie których przedsiębiorcy telekomunikacyjni mają ok 6 miesięcy.

Przedłużenie umowy na czas nieokreślony.

Kolejną nowością jest uregulowanie sposobów przedłużenia umowy zawartej na czas określony. Po wejściu w życie znowelizowanych przepisów każda umowa zawarta na czas określony po upływie czasu na jaki została zawarta będzie automatycznie zmieniana na czas nieokreślony, jeśli nie zostanie wypowiedziana przez abonenta, z możliwością 30 dniowego wypowiedzenia.

Niemniej na przedsiębiorcy telekomunikacyjnym ciąży obowiązek poinformowania abonenta w sposób jasny i zrozumiały na trwałym nośniku, w terminie nie później niż 30 dni przed upływem okresu, na jaki umowa została zawarta, o automatycznym przedłużeniu umowy.

Ponadto przedsiębiorca telekomunikacyjny musi powiadomić abonenta o sposobach rozwiązania umowy, a także najkorzystniejszych oferowanych przez siebie pakietach taryfowych.

Przeniesienie numeru, a odpowiedzialność przedsiębiorcy

Jednocześnie na przedsiębiorców nałożono obowiązki związane z terminem zwolnienia numeru i rozpoczęcia świadczenia usługi.

Na podstawie nowelizacji przepisów w przypadku, gdy aktywacja usługi u nowego przedsiębiorcy nie dojdzie do skutku w uzgodnionym terminie abonentowi przysługuje rekompensata w wysokości ¼ sumy płaconych opłat za usługi za każdy dzień zwłoki. Niezależnie czy winnym jest dotychczasowy przedsiębiorca (wtedy on uiszcza rekompensatę) czy też nowy przedsiębiorca z różnych przyczyn nie będzie w stanie uruchomić nowej usługi (w tym przypadku to „nowy” przedsiębiorca płaci abonentowi).

]]>Wed, 03 Jun 2020 11:31:18 +0200<![CDATA[BHP vs COVID-19]]>https://www.sayf.com.pl/blogs/post/bhp-vs-covid-19 Pierwotnie na epidemię  zainterweniowało Państwo i w szeregu uregulowań prawnych wskazywało co należy robić aby ograniczyć ryzyko zarażenia. Nie ]]>

Łagodzenie ograniczeń związanych z pandemią SARS-CoV-2, a nowe zadania BHP

Każdy pracodawca obciążany jest szeregiem obowiązków, w relacjach klient – firma, wynikających z ustaw regulujących rynek, na którym funkcjonuje. Natomiast relacje firma – pracownik reguluje konstytucja (art. 66) oraz kodeks pracy.
O ile relacje klient – firma są bardzo dobrze opisane i wielokrotnie omawiane w różnych wydawnictwach, to już relacje pracownik – pracodawca często są pomijane, a przypomina się o nich przy okazji kontroli prowadzonych przez Państwową Inspekcję Pracy (PIP) lub po nieszczęśliwym wypadku.
Warto w tym miejscu przypomnieć, że jednym z podstawowych obowiązków pracodawcy jest zapewnienie pracownikom bezpiecznych i higienicznych warunków pracy (por. dział. X k.p.). To oznacza takie urządzenie stanowisk, oraz takie zorganizowanie pracy, aby wyeliminować lub co najmniej znacząco ograniczyć zagrożenia związane z wykonywaną pracą.
Istotnym jest, że to pracodawca musi wykazać podjęcie właściwych działań, jednym z podstawowych działań jest przeprowadzenie analizy ryzyka, która zawiera katalog działań mających zmniejszyć określone ryzyko.
Większość opracowywanych u przedsiębiorców telekomunikacyjnych analiz ryzyka, przed lutym – marcem 2020 r., jako pomijalne wskazywało ryzyko zarażenia się chorobami zakaźnymi. Wynikało to między innymi ze znaczącego podniesienia poziomu higieny osobistej społeczeństwa, łatwym dostępem do środków higienicznych, a przede wszystkim brakiem realnych zagrożeń w naszym kraju.

Niestety ostanie trzy miesiące wykazały, że komfort życia uśpił naszą czujność.

Pierwotnie na epidemię  zainterweniowało Państwo i w szeregu uregulowań prawnych wskazywało co należy robić aby ograniczyć ryzyko zarażenia. Niemniej w chwili obecnej jesteśmy na etapie łagodzenia zakazów odgórnych, ale nie oznacza to, że możemy wrócić do wcześniejszych nawyków i sposobów prowadzenia działalności.
Tylko właściwe zorganizowanie obszaru BHP zapewni praktyczne wsparcie w procesie powrotu do normalnego funkcjonowania firmy.
Podobnie jak w normalnych warunkach pracy, także w czasie obowiązywania ograniczeń zapobiegających rozprzestrzenianiu się SARS identyfikacja zagrożeń fizycznych, biologicznych, chemicznych, a także psychospołecznych oraz prawidłowo przeprowadzona ocena ryzyka w środowisku pracy to punkt wyjściowy w zarządzaniu bezpieczeństwem i higieną pracy.
W chwili obecnej PIP zaleca przeprowadzenie aktualizacji posiadanych analiz ryzyka i podjęcie działań mających na celu podniesienie bezpieczeństwa pracowników firm, logicznym wydaje się, że szczególną uwagę trzeba poświęcić pracownikom frontowym (BOK, monterzy, instalatorzy itp.).[1]
Po aktualizacji oceny ryzyka kolejnym krokiem jest stworzenie planu działań, obejmującego właściwe środki bezpieczeństwa i kontroli, pozwalające normalnie pracować i jednocześnie zapobiegać możliwości rozprzestrzenienia się wirusa.
PIP zaleca podjęcie działań przynajmniej na poziomie podstawowym i tak działania przeciwepidemiczne (np. zapewnienie środków ochrony osobistej maseczki, rękawiczki, do dezynfekcji rąk i elementów środowiska pracy – blatów, klamek, poręczy, wyposażenia technicznego np. wspólne drukarki i kopiarki; zwiększenie częstotliwości sprzątania pomieszczeń pracy, a przede wszystkim pomieszczeń higieniczno – sanitarnych; przypominanie o zasadach higieny).

Jednakże musimy przeanalizować i wprowadzić szereg zmian w organizacji pracy.

Najtańszym z proponowanych środków jest zobowiązanie (wzorem dużych szpitali) wszystkich pracowników do systematycznej kontroli temperatury ciała jeszcze przed przyjściem do pracy, a ponadto umożliwienie pracownikom takich pomiarów również w pracy.
Podczas wizyt w wielu firmach można zauważyć różne często zabawne instrukcje jak korzystać z toalety czy też szczotki klozetowej, do wyjątków należy natomiast zamieszczanie w toaletach czy też kuchenkach instrukcji higienicznego mycia rąk. Jak wskazuje Ministerstwo Zdrowia jest to bardzo istotny element w walce z SARS-CoV-2, w Internecie jest bardzo dużo różnych piktogramów i instrukcji wystarczy wydrukować i umieścić nad umywalką.
Kolejnym sugerowanym rozwiązaniem w biurach byłoby oddalenie klienta od pracownika BOK poprzez dostawienie dodatkowego blatu (biurko, stolik itp.) w strefie przed biurkiem pracownika, zapewnimy właściwy odstęp pomiędzy naszym pracownikiem a klientem.
Ponadto należałoby stworzyć stałe zespoły do wykonywania określonych czynności, tzn. jeśli do klienta jeździ dwóch monterów to zawsze tych samych w jednym zespole, oczywiście zespołów może być kilka lecz ich skład zawsze stały. Dodatkowo należałoby rozważyć wprowadzenie procedury postępowania podczas pobytu w pomieszczeniach klienta i bezpośrednio po wyjściu od niego, ze szczególnym uwzględnieniem właściwego wykorzystywania środków ochrony osobistej.
 Jednocześnie każdy pracodawca powinien wykorzystywać uprawnienia wynikające z § 2 ust. 8 pkt. 2 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19.04.2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 697), na podstawie tej normy każdy przedsiębiorca telekomunikacyjny może zażądać od  Policji lub wojewody informacji dotyczących adresów lokali, w których mogą przebywać osoby poddane kwarantannie. (Pisaliśmy o tych uprawnieniach Tutaj)
Ze względów organizacyjnych sugerowałbym nawiązanie współpracy z lokalną komendą Policji i sprawdzanie przed wysłaniem monterów czy lokal jest w miarę bezpieczny. 
Musimy mieć świadomość, że okres łagodzenia ograniczeń może być początkiem powrotu do normalnego funkcjonowania firmy, albo gdy uśpimy czujność nawrotem epidemii. Ludzie zmęczeni ograniczeniami mogą zachłysnąć się łagodzeniem ograniczeń i popełnić szereg błędów skutkujących skokiem liczby zachorowań.
W tak krótkiej informacji trudno opisać wszystkie aspekty lecz w przypadku zainteresowania tematyką możemy powrócić do tej tematyki i opisać wybrane aspekty w sposób bardziej szczegółowy.
]]>Thu, 14 May 2020 13:44:23 +0200<![CDATA[Tarcza 2.0 - Udostępnianie danych o lokalizacji]]>https://www.sayf.com.pl/blogs/post/udostepnianie-danych-o-lokalizacjiUdostępnianie Ministrowi Cyfryzacji danych o lokalizacji urządzenia końcowego użytkownika chorego na chorobę zakaźna COVID – 19 lub objętego kwarantanną obejmujących okres ostatnich 14 dni.]]>
Z dniem 18 kwietnia 2020 r., to znaczy z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2, Minister Cyfryzacji uzyskał ustawowe prawo do pozyskiwania od przedsiębiorcy telekomunikacyjnego danych o lokalizacji telekomunikacyjnego urządzenia końcowego użytkownika chorego na chorobę zakaźna COVID-19 lub objętego kwarantanną oraz zanonimizowanych danych o lokalizacji dotyczących wszystkich użytkowników.
Wcześniej podobne uprawnienia nadano sądom, prokuratorom oraz podmiotom właściwym w sprawach bezpieczeństw takim jak Policja, ABW CBA, SKW, KAS itp. głównie w celu wykrywania i zwalczania przestępstw.
Analizując te zagadnienia zastanawialiśmy się, czy w systemie prawnym są przepisy, inne niż art. 11f Ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, 567 i 568), dalej zwana „Ustawą COVID-19”, umożliwiające administracji publicznej pozyskiwanie danych o użytkownikach w celu ratowania życia lub zdrowia ludzkiego. Okazało się, że są.
Znowelizowana Ustawa COVID-19, nakłada na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego obowiązki, które dotyczą operatora w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne i polegają na udostępnianiu Ministrowi Cyfryzacji danych o lokalizacji urządzenia końcowego użytkownika chorego na chorobę zakaźna COVID – 19 lub objętego kwarantanną obejmujących okres ostatnich 14 dni. Udostępnianie następuje na żądanie oraz w sposób i w formie ustalonej przez Ministra Cyfryzacji.

Dane lokalizacyjne vs. dane o lokalizacji

Wyjaśnienia wymagają niektóre pojęcia użyte w art. 11f Ustawy COVID-19 oraz sposób postępowania z danymi podlegającymi udostępnieniu Ministrowi Cyfryzacji. Takimi pojęciami są dane lokalizacyjne oraz dane o lokalizacji. Potocznie pojęcia te używane są zamiennie ze względu na ich podobne brzmienie. Jednak według przepisów ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne mają trochę różne znaczenie.
  • Dane lokalizacyjne są to wszelkie dane przetwarzane w sieci telekomunikacyjnej lub w ramach usług telekomunikacyjnych wskazujące położenie geograficzne telekomunikacyjnego urządzenia końcowego użytkownika publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych.
  • Dane o lokalizacji są danymi wskazującymi położenie geograficzne urządzenia końcowego, lecz wykraczającymi poza dane niezbędne do transmisji komunikatu lub wystawienia faktury..
Na przykład danymi lokalizacyjnymi będą współrzędne geograficzne stacji BTS, w obszarze której znajduje się telekomunikacyjne urządzenie końcowe, azymut, wiązkę i zasięg roboczy anteny stacji BTS. Danymi lokalizacyjnymi będą również adresy użytkowników, na które wysyłane są rachunki.
Danymi o lokalizacji będą na przykład dane w postaci współrzędnych geograficznych lub danych adresowych miejsc, w których znajdowało się telekomunikacyjne urządzenia końcowe. Dane te mogą być wykorzystywane do świadczenia niektórych usług na przykład usług lokalizacji pojazdów. Przykładem wykorzystywania danych o lokalizacji może być również lokalizacja telekomunikacyjnych urządzeń końcowych znajdujących się w strefie objętej zasięgiem sieci Wi-Fi, ma to zastosowanie na przykład w dużych centrach handlowych, w celu przekazania informacji handlowej (reklam) osobom tam przebywającym. 

Usługa o wartości wzbogaconej

Usługę telekomunikacyjną wymagającą przetwarzania danych o lokalizacji, w Prawie telekomunikacyjnym określono jako „usługa o wartości wzbogaconej”. Do przetwarzania danych o lokalizacji uprawnione są podmioty działające z upoważnienia operatora publicznej sieci telekomunikacyjnej lub dostawcy publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych oraz podmioty świadczące usługę o wartości wzbogaconej.
Dane o lokalizacji mogą być przetwarzane wyłącznie dla celów niezbędnych do świadczenia usług o wartości wzbogaconej. 
Aby można wykorzystać dane o lokalizacji należy uzyskać zgodę użytkownika końcowego na przetwarzanie danych o lokalizacji jego dotyczących lub dokonać anonimizacji tych danych. Zgoda taka jest wymagana od każdego użytkownika końcowego, nie tylko od użytkownika końcowego będącego osobą fizyczną. Ponadto, przed uzyskaniem jego zgody, należy tego użytkownika poinformować o rodzaju danych o lokalizacji, które będą przetwarzane, o celach i okresie ich przetwarzania oraz o tym, czy dane zostaną przekazane innemu podmiotowi dla celów świadczenia usługi tworzącej wartość wzbogaconą. Zgoda na przetwarzanie danych osobowych musi spełniać wymagania określone w przepisach o ochronie danych osobowych.
Art. 11f ust. 3 Ustawy COVID 19 zwalnia operatora z uzyskania zgody użytkownika końcowego na przetwarzanie, w tym na udostępnianie, danych o lokalizacji. Ustawa COVID-19 nie uchyla jednak art. 166 ust. 4 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne mówiącego, że dane o lokalizacji mogą być przetwarzane wyłącznie dla celów niezbędnych do świadczenia usług o wartości wzbogaconej.
Z powyższego opisu wynika, że przedsiębiorca telekomunikacyjny może posiadać dane o lokalizacji wyłącznie związane ze świadczeniem usług o wartości wzbogaconej. W innym przypadku gromadzenie i przechowywanie danych o lokalizacji może być naruszeniem przepisów o tajemnicy telekomunikacyjnej, a jeśli te dane dotyczą osoby fizycznej to również przepisów o ochronie danych osobowych.
W sytuacji, gdy do lokalizacji można wykorzystywać GPS dający bardzo dokładne dane, to usługi lokalizacyjne w ramach usług telekomunikacyjnych nie są zbyt powszechne. Zdecydowanie większą skuteczność miałby przepis odnoszący się do danych lokalizacyjnych, co jak wynika z przepisów prawa telekomunikacyjnego są to „…wszelkie dane przetwarzane w sieci telekomunikacyjnej lub w ramach usług telekomunikacyjnych wskazujące położenie geograficzne urządzenia końcowego użytkownika publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych;”.
Niezależnie od wyżej opisanych obowiązków przedsiębiorca telekomunikacyjny na żądanie Ministra Cyfryzacji ma obowiązek przekazać, w sposób i w formie określonej przez tego Ministra, dane o lokalizacji telekomunikacyjnych urządzeń końcowych użytkowników. W tym przypadku dane dotyczą wszystkich użytkowników a nie tylko chorych na COVID 19 lub objętych kwarantanną.

Nie ulega żadnej wątpliwości, że w celu ratowania życia lub zdrowia ludzkiego należy korzystać ze wsparcia technicznego, jednak ustawodawca powinien dołożyć wszelkiej staranności, aby przepisy z tego zakresu nie budziły żadnych wątpliwości.

A może wykorzystać już istniejące przepisy?

Celem przepisów Ustawy COVID-19, mówiących o udostępnianiu Ministrowi Cyfryzacji danych, jest ochrona zdrowia lub życia ludzkiego poprzez lokalizację osób przebywających na kwarantannie lub osób zakażonych.
W naszej ocenie przepisem umożliwiającym pozyskiwanie danych telekomunikacyjnych w celu ratowania życia lub zdrowia ludzkiego bądź wsparcia działań ratowniczych jest art. 20cb ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 360.) Na podstawie tego przepisu Policja może uzyskiwać dane telekomunikacyjne objęte tajemnicą telekomunikacyjną z wyłączeniem treści przekazów telekomunikacyjnych (rozmów, treści maili itp.). Dane te znacznie wykraczają poza zakres danych objętych przepisami Ustawy COVID-19.
]]>Tue, 28 Apr 2020 21:56:07 +0200<![CDATA[Pozyskanie informacji o adresach objętych kwarantanną]]>https://www.sayf.com.pl/blogs/post/pozyskanie-informacji-o-adresach-objetych-kwarantannaNa wniosek przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, Policja lub wojewoda ma obowiązek udostępnić dane o adresie w którym odbywa się kwarantanna]]>
Na wniosek przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, którego przedstawiciele realizują czynności związane z funkcjonowaniem sieci lub świadczeniem usług w miejscu zamieszkania lub pobytu osób poddanych obowiązkowej kwarantannie lub izolacji w warunkach domowych, Policja lub wojewoda są obowiązane do udostępnienia następujących danych:
  • adres miejsca zamieszkania lub pobytu, w którym te osoby odbywają obowiązkową kwarantannę lub izolację w warunkach domowych, 
  • numerze telefonu do kontaktu z tą osobą.

W celu usprawnienia komunikacji z Policją lub wojewodą rekomendujemy aby we wniosku podać:

  1. dane przedsiębiorcy telekomunikacyjnego (nazwa, adres siedziby, numer KRS, CEIDG, REGON lub NIP),
  2. numer pozycji w rejestrze UKE,
  3. obszar, na którym świadczone są usługi telekomunikacyjne (np. powiat),
  4. dane osoby upoważnionej do reprezentowania przedsiębiorcy w sprawach pozyskiwania danych, dane kontaktowe (numer telefonu, adres e-mail),
  5. adres e-mail, na który będą przekazywane do przedsiębiorcy dane oraz proponowany sposób zabezpieczenia przesyłanych danych (hasło do pliku z danymi, sposób szyfrowania itp.).

Jednocześnie zwracamy uwagę, że powyższe dane dotyczą stanu zdrowia osób fizycznych, dlatego musza być objęte ochrona właściwą do przetwarzania szczególnych danych osobowych.

Uwaga

  • Dane te pozyskano nie od osoby, której dane dotyczą, dlatego tej osobie należy, w trakcie pierwszego kontaktu dostarczyć informacje o przetwarzaniu danych osobowych pozyskanych od Policji lub wojewody. Wzór Informacji do pobrania poniżej:
Pobierz Informację

  • Wykaz adresów, w których odbywana jest kwarantanna, przechowuje osoba upoważniona przez ADO i udostępnia pracownikom, tylko dane dotyczące tych adresów, w których w najbliższym czasie będą wykonywane czynności.
  • Po wykorzystaniu danych udostępnionych pracownikowi, o którym mowa w ust. 2 wyżej, pracownik ten zwraca te dane do osoby, od której je otrzymał, niszczy lub usuwa z systemu informatycznego w sposób uniemożliwiających ich odczytanie według ustaleń ADO.
  • Po wykorzystaniu wszystkich danych udostępnionych  ww. wykazu adresów wykaz ten należy protokólarnie zniszczyć.

Podstawa prawna: par 2 ust 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 kwietnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 697).

]]>Fri, 24 Apr 2020 14:57:49 +0200