Nowelizacja PT nakłada na przedsiębiorców stosujących tę formę zawierania umowy obowiązek umożliwienia abonentom stosowania formy dokumentowej również w przypadku unieważnienia lub rozwiązania zawartej umowy.

W przypadku skorzystania przez abonenta z dokumentowej formy wypowiedzenia umowy obowiązkiem przedsiębiorcy będzie w ciągu dnia roboczego potwierdzenie otrzymania takiego oświadczenia, dopuszczalne formy to sms lub rozmowa telefoniczna. 

Dodatkowo w ciągu 14 dni przedsiębiorca ma obowiązek potwierdzenia przyjęcia oświadczenia na trwałym nośniku (pismo tradycyjne, być może mail na adres mailowy wpisany do umowy itp.), wskazując nazwę usługi będącej przedmiotem wypowiedzenia, dzień otrzymania wypowiedzenia i dzień rozwiązania umowy.”

Koniecznym wydaje się wdrożenie w firmowym BOK procedury postępowania w przypadku otrzymania maila, z którego treści wynika chęć rozwiązania umowy. Należy podkreślić, iż zgodnie z polskim prawem (por. KPA) to treść decyduje o charakterze pisma nie jego forma czy też słowa klucze, zatem nie muszę w tytule maila pisać słowa „WYPOWIEDZENIE” aby mail był faktycznym wypowiedzeniem. Zatem z przygotowanej procedury musi wynikać sposób analizy treści maila przez wyznaczonego pracownika BOK, tak aby żadne z wypowiedzeń nie umknęło jego oku i nie mogło stanowić podstawy do skargi, a klient, który składa wypowiedzenie bardzo chętnie taką skargę wystosuje. Dodatkowo pracownik musi mieć możliwość konsultacji w przypadkach wątpliwych.

Ponadto należy w procedurze określić co dzieje się dalej z otrzymanym wypowiedzeniem, kto wysyła SMS-a lub prowadzi rozmowę telefoniczną w ciągu dnia roboczego następującego po otrzymaniu wypowiedzenia, kto i w jakiej formie wysyła potwierdzenie otrzymania wypowiedzenia w ciągu 14 dni od otrzymania wypowiedzenia, w jaki sposób jest to dokumentowane i potwierdzane.

Niemniej na przedsiębiorcy telekomunikacyjnym ciąży obowiązek poinformowania abonenta w sposób jasny i zrozumiały na trwałym nośniku, w terminie nie później niż 30 dni przed upływem okresu, na jaki umowa została zawarta, o automatycznym przedłużeniu umowy.

Ponadto przedsiębiorca telekomunikacyjny musi powiadomić abonenta o sposobach rozwiązania umowy, a także najkorzystniejszych oferowanych przez siebie pakietach taryfowych.”

W tym zakresie nie ma większych problemów, wystarczy na koncie abonenta (np. w CRM-ie) ustawić alert na 45 dni przed upływem ważności umowy. Dodatkowo należy mieć przygotowany wzorzec informacji, a ponadto przygotowaną ofertę pakietową (a to każdy ma przygotowane).

• Wykaz adresów, w których odbywana jest kwarantanna, przechowuje osoba upoważniona przez ADO i udostępnia pracownikom, tylko dane dotyczące tych adresów, w których w najbliższym czasie będą wykonywane czynności.
• Po wykorzystaniu danych udostępnionych pracownikowi, o którym mowa w ust. 2 wyżej, pracownik ten zwraca te dane do osoby, od której je otrzymał, niszczy lub usuwa z systemu informatycznego w sposób uniemożliwiających ich odczytanie według ustaleń ADO.
• Po wykorzystaniu wszystkich danych udostępnionych  ww. wykazu adresów wykaz ten należy protokólarnie zniszczyć.

Przepis art. 11e ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 stanowi, że właściciel infrastruktury krytycznej, w tym urządzeń służących do świadczenia usług telekomunikacyjnych lub jego upoważniony przedstawiciel, którego infrastruktura lub urządzenia są zlokalizowane na terenie nieruchomości należących do osób trzecich lub znajdujących się w posiadaniu osób trzecich, może w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego, stanu epidemii albo stanu wyjątkowego, wnioskować do właściwego miejscowo komendanta Policji o asystę funkcjonariuszy Policji, w celu umożliwienia wejścia lub wjazdu na teren nieruchomości, w tym do budynku, również z użyciem środków przełamujących istniejące zabezpieczenia, w celu przeprowadzenia czynności niezbędnych dla ciągłości świadczenia usług, w tym w zakresie prac budowlanych.

Asysta funkcjonariusza Policji jest udzielana niezwłocznie, po przedstawieniu przez właściciela infrastruktury krytycznej dowodów potwierdzających odmowę przez właściciela, użytkownika lub zarządcę nieruchomości wejścia lub wjazdu na teren nieruchomości, w tym budynku.

Wejście na nieruchomość w trybie opisanym wyżej możliwy jest również w przypadku braku możliwości kontaktu z właścicielem, użytkownikiem lub zarządcą nieruchomości, w tym budynku.

Celowo podkreśliłem frazę: właściciel infrastruktury krytycznej, w tym urządzeń służących do świadczenia usług telekomunikacyjnych, ponieważ, w mojej ocenie, ma ona kluczowe znaczenie w skuteczności tych przepisów.

Ustawa z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym w art. 3 pkt 2 zawiera definicję infrastruktury krytycznej. Jako infrastrukturę krytyczną należy rozumieć systemy oraz wchodzące w ich skład powiązane ze sobą funkcjonalnie obiekty, w tym obiekty budowlane, urządzenia, instalacje, usługi kluczowe dla bezpieczeństwa państwa i jego obywateli oraz służące zapewnieniu sprawnego funkcjonowania organów administracji publicznej, a także instytucji i przedsiębiorców. Infrastruktura krytyczna obejmuje między innymi systemy łączności i sieci teleinformatycznych.

Otóż, moim zdaniem, nie. Oczywiście, wobec niejednoznaczności treści przepisów stanowiska mogą być odmienne.

Aby uznać infrastrukturę za krytyczną musi ona spełniać pewne wymagania formalne, określone między innymi w ustawie z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym.

Infrastruktura taka musi być kluczowa dla bezpieczeństwa państwa i jego obywateli oraz służąca zapewnieniu sprawnego funkcjonowania organów administracji publicznej, instytucji i przedsiębiorców, dodatkowo infrastruktura ta musi być ujęta w Krajowym Planie Zarządzania Kryzysowego.

Dyrektor Rządowego Centrum Bezpieczeństwa sporządza, na podstawie niejawnych kryteriów, wykaz obiektów, instalacji, urządzeń i usług wchodzących w skład infrastruktury krytycznej z podziałem na systemy. O ujęciu w powyższym niejawnym wykazie Dyrektor Rządowego Centrum Bezpieczeństwa informuje ich właścicieli, posiadaczy samoistnych i zależnych obiektów, instalacji lub urządzeń infrastruktury krytycznej. 

Mają oni obowiązek ich ochrony, w szczególności przez przygotowanie i wdrażanie, stosownie do przewidywanych zagrożeń, planów ochrony infrastruktury krytycznej oraz utrzymywanie własnych systemów rezerwowych zapewniających bezpieczeństwo i podtrzymujących funkcjonowanie tej infrastruktury, do czasu jej pełnego odtworzenia.

Ponadto mają oni obowiązek wyznaczyć, w terminie 30 dni od dnia otrzymania informacji o ujęciu ich infrastruktury w wykazie infrastruktury krytycznej, osobę odpowiedzialną za utrzymywanie kontaktów z podmiotami właściwymi w zakresie ochrony infrastruktury krytycznej.

Jeżeli dla obiektów, instalacji, urządzeń i usług infrastruktury krytycznej istnieją, tworzone na podstawie innych przepisów, plany odpowiadające wymogom planu ochrony infrastruktury krytycznej, uznaje się, iż wymóg posiadania takiego planu jest spełniony.

Rada Ministrów określiła w rozporządzeniu z dnia 30 kwietnia 2010 r. w sprawie planów ochrony infrastruktury krytycznej (Dz. U. nr 83, poz. 542) sposób tworzenia, aktualizacji oraz strukturę planów ochrony infrastruktury krytycznej opracowywanych oraz warunki i tryb uznania spełnienia obowiązku posiadania planu odpowiadającego wymogom planu ochrony infrastruktury krytycznej.

Przy okazji chciałbym zauważyć, że zasadne jest dostosowanie pojęcia „łączności” i „sieci teleinformatyczne” do aktualnie stosowanej siatki pojęciowej w prawie powszechnym, bo w przypadku sporów w omawianej sprawie może to mieć istotne znaczenie.

Systemy łączność kiedyś zawierały w sobie sieci telekomunikacyjne i systemy pocztowe. Aktualnie kojarzy się to wyłącznie z usługami pocztowymi.

Z kolei system teleinformatyczny, w myśl art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną, to zespół współpracujących ze sobą urządzeń informatycznych i oprogramowania, zapewniający przetwarzanie i przechowywanie, a także wysyłanie i odbieranie danych poprzez sieci telekomunikacyjne za pomocą właściwego dla danego rodzaju sieci telekomunikacyjnego urządzenia końcowego w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne.

Z tej definicji jednoznacznie wynika, że sieć telekomunikacyjna nie jest elementem systemu teleinformatycznego a tylko narzędziem umożliwiającym przesyłanie danych przetwarzanych przez ten system.

W takim razie rodzi się pytanie, w którym z systemów wskazanym w ustawie o zarządzaniu kryzysowym jest sieć telekomunikacyjna?